Αναζητώντας ίχνη, πατήματα περπατήματα στην τελευταία ποιητική συλλογή του Σπύρου Κατσίμη. Στο φιλόξενο fractalart. 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ιοκάστη

Εικόνα
Μια αναδρομή και, ελπίζω , ένα μέλλον για τη δική μου Ιοκάστη , όπου ο  γνωστός μύ θ ος αντιστρέφεται και η Ιοκάστη γίνεται πρωταγων ί στ ρια της ιστορίας. Μάνα στερημένη με βίαιο τρόπο από το παιδί που γέννησε, θηλυκή με μια θηλυκότητα προσβεβλημένη, γυναίκα μάσκα, μόλις της δίνεται η ευκαιρία διεκδικεί το δικαίωμα στη θηλυκότητα, στη μητρότητα και στην αλήθεια του συναισθήματος μέσα από μια σχέση που τη βιώνει σαν οφειλή απέναντι στη βιασμένη της μήτρα. Αυτή η ενσυνείδητα αιμομικτική μητέρα είναι ένα τέρας ή μια γυναίκα που πάνω απ’ όλα ήθελε να είναι μάνα; Το μικρό αυτό θεατρικό έργο το πρόσεξε για πρώτη φορά ο Απόστολος Αποστολίδης, ο οποίος το συμπεριέλαβε στα Θεατρικά Βραδινά με γενικό τίτλο "Προς παράσταση" , που διοργάνωναν οι θεατρικές ομάδες Λύκη Βυθού και Angelus Novus στο στρατόπεδο Κόδρα (Μάρτιος 2006). Τον ρόλο της Ιοκάστης είχε κρατήσει τότε η Αφροδίτη Ιωαννίδου και του Οιδίποδα ο Στάμος Στάμογλου σε σκηνοθετική επιμέλεια Α. Αποστολίδη.  Ο δεύτ...
Διαβάστε περισσότερα

«Τσίρκα και Σολωμού»

Εικόνα
«Τσίρκα και Σολωμού» Photo: Mikhaïl Kobakhidzé -"Γωνία Τσίρκα και Σολωμού για αεροδρόμιο". Αεροδρόμιο. Δεν τον συνέφερε η διαδρομή. Μεγάλη εβδομάδα και ο κόσμος κυκλοφορούσε στο κέντρο της πόλης. Διπλές και τριπλές μισθώσεις θα μπορούσε να κάνει. Και με το δώρο μαζί θα μπορούσε να βγάλει χοντρό μεροκάματο. Κι ωστόσο, γουστάριζε μια βόλτα από παραλία μεριά. Ειδικά σήμερα που ο καιρός ήταν βροχερός. Εικοσιπέντε χρόνια ταξιτζής και κάθε άνοιξη με βροχή να πέφτει το μεροκάματο, γιατί προτιμούσε να τρέχει στους βρεγμένους δρόμους, με κατεβασμένη την ταμπελίτσα που έγραφε ελεύθερο και αδιαφορώντας για τα τεντωμένα χέρια στο πεζοδρόμιο. Αεροδρόμιο. Δεν τον συνέφερε. Αλλά να πάρει ο διάβολος, ύστερα από τόσα χρόνια στην πιάτσα, μπορούσε να κάνει και τις επιλογές του. Το κέφι του. Τη βόλτα του. Την τσάρκα του. Όχι σαν τα πρώτα χρόνια που τα μάτια του είχαν αλληθωρίσει με το να κοιτάει με το ένα στο δρόμο και με το άλλο στα πεζοδρόμια για σηκωμένα χέρια. Και να ε...
Διαβάστε περισσότερα

Κορμοράνοι

Εικόνα
Τη βρήκε σε μια γωνιά καθισμένη, να κλαίει με κρυμμένο το πρόσωπο στα γόνατα που είχε αγκαλιάσει με τα χέρια. «Γιατί κλαις μικρούλα μου;» Από τους λυγμούς μόλις που μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγε. «Έχασα τη φτερούγα μου. Ψάχνω τη φτερούγα μου.» Ποιο κάτω βρήκε μια γυναίκα που έκλαιγε κι αυτή γοερά. «Δεν έχω φτερούγα», του είπε. Παρακάτω, βρήκε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο να στέκεται αμήχανος. «Είχα φτερούγες και δεν τις έδωσα. Μου έμειναν τώρα και δεν ξέρω τι να τις κάνω. Με βαραίνουν στα πλευρά.» Του υπέδειξε ότι εκεί πιο κάτω υπήρχαν δυο που έψαχναν για φτερούγες. «Είναι αργά πια. Δεν ξέρω πώς να της απλώνω για να χώνονται από κάτω. Είναι πια πολύ αργά.» Πήγε να φύγει, αλλά τον βάραιναν οι φτερούγες που πήγαιναν να ανοίξουν αλλά δεν το κατάφερναν. Και όταν πήγε λίγο να ανοίξει η μια, για να μπορέσει να τον κάνει να ισορροπήσει στο βάδισμά του, τον παρέσυρε με το βάρος της στον βυθό της λίμνης.  
Διαβάστε περισσότερα